دعوت به همكاري براي علاقه مندان به شخصيت وارسته استادشيخ رضا ابوالقاسمي پور

دبير خانه يادواره شيداي ظهور ويژه بزرگداشت زنده ياد ابوالقاسمي پور ، از كليه علاقمندان به اين شخصيت وارسته دعوت به همكاري مي نمايد .
دبير اين يادواره در گفتگو با روز وصل ،بيان داشت آثار قوي و ارزشمند صوتي و نوشتاري از زنده ياد باقي مانده است كه دبيرخانه اين يادواره تصميم به عرضه آن ها براي علاقه مندن دارد.
ايشان ضمن اشاره به تقاضا هاي گسترده از اقسا نقاط كشور براي دريافت اين آثار بيان داشت :
ما بايد پاسخگوي مطالبات متقاضيان باشيم و از اين حيث خود را ملزم مي دانيم كه اين آثار را به نحوي شايسته عرضه كنيم لذا از كليه علاقه مندان خصوصا جوانان دعوت به عمل مي آيد كه ما را در اين كار متعالي و سنگين ياري رسانند.
ايشان در پايان افزودند كه علاقه مندان مي توانند براي اعلان همكاري مشخصات خود را در بخش نظرات سايت روز وصل ثبت و يا آن را به آدرس الكترونيكي Admin@roozevasl.com ارسال نمايند.

زمان ثبت: 1387/10/04 16:20:25 زير موضوع: یادواره

به مناسبت دومين يادواره استادفقيد شيخ رضا ابوالقاسمي پورتوليد شد: نرم افزار شيداي ظهور

نرم افزار شيداي ظهور ويژه دومين سالگرد عروج روحاني فقيد زنده ياد ابوالقاسمي پور ساخته شد. به گفته دبير يادوتره شيداي ظهور ، اين نرم افزار كه به همت كانون انديشه اسلامي شهرستان دزفول و هيئت روضة العباس مسجد شهيد توتونچي ساخته شده، دربردارنده دل نوشته ها ، سخنراني ها، و غيره از زنده ياد استاد شيخ رضا ابوالقاسمي پور و استاد شيخ عظيم ابوالقاسمي پور كه در جلسات هفتگي هيئت روضةالعباس ايراد شده است مي باشد.
به اطلاع كليه علاقمندان مي رساند اين نرم افزار كه داراي كيفيتي بالا از نظر تصويري مي باشد در تاريخ 6 دي ماه 1387، همزمان با برگزاري يادواره براي علاقمندان عرضه خواهد شد.

زمان ثبت: 1387/10/04 16:18:18 زير موضوع: یادواره

نامه ای به مدیر مسئول هفته نامه ی رسانه جنوب به مناسبت دومین سالگرد عروج استاد فقید شیخ رضا ابوالقاسمی پور

مدير مسئول هفته نامه ارزشي رسانه جنوب
برادر فرهيخته جناب آقاي سيد علي صافي ايّدكم الله تعالي
سلام عليكم بما صبرتم
با سلام و صلوات بر محمد (ص) و آل محمد(ص)؛ بي مقدمه معروض مي دارد: درست پس از آنكه در جريان تشرف سال گذشته حضرتعالي به قم، گزارشي از سالگرد و نسخه اي از گرامي نامه رسانه جنوب در رثاي شيخ بصير مرحوم حجت الاسلام و المسلمين آقا رضا ابوالقاسمي پور نّور الله مضجعه، مرحمت فرموديد، يكباره به خود آمدم كه آخر چرا تاكنون توفيق بر اداي ديني نسبت به آن رادمرد، رفيق اين كمترين نگشته است؟!
گرچه به استحضار رسيد كه پس از دريافت خبر سنگين رحلت مظلومانه آن فقيد، «سوگ نوشته اي» در رثايش به يكي از روزينامه (!)هاي كشوري، كه از بختياري، حقير را هم بسيار قبول داشت و دارد، ارسال كردم، اما از قضاي روزگار آن نوشته يا ناخواسته به محاق فراموشي سپرده شد و يا خواسته قابل درج تشخيص داده نشد! كه فرموده اند: «نومن ببعض و نكفر ببعض»! لذا به حكم «ما لايدرك كله، لا يترك كله»، گفتم بدين وسيله عقده دل با نامه اي به يكي از عزيزان بگشايم و لااقل اينگونه چند سطري را به نيّت ارادت به شخصيت نازنين حضرت ابوالقاسمي پور (ره)، خدمت همرزم سال هاي شور و شيدايي او، ارسال دارم؛ «تا چه قبول افتد و چه در نظر آيد».
آقا سيد! در مظلوميت شيخ رضا همين بس كه چون مني به خود جرأت دهد تا برگي از دفتر فضل و فرزانگي او را بگشايد و زندگي و زمانه او را باز گويد؛ اما چه كنم كه «دلم براي هيچكس به اندازه [او] زبانه نكشيد كه زبان تازه ما بود» (اندوهيادها، محمد حقوقي، ص72). باور كنيد در آن سال هاي نه چندان پايدار آشنايي، گاه به بعد از مرگ خود و شماري از دوستان غبطه مي خوردم كه شايد «دريغاگوي» ما، جناب شيخ رضا اعلي الله مقامه باشد! اما عجبا كه دست تقدير، دفتر زندگي شيخ محبوبمان را زودتر ورق زد تا چنين روي زيبايش قرين خاك و روح فريبايش مقيم پرده هاي افلاك شود و منِ پريشان گو، دريغاگوي او باشم؛
شنيده ام سخني خوش كه پير كنعان گفت فراق يار نه آن مي كند كه بتوان گفت
حديث هول قيامت كه گفت واعظ شهر كنايتي است كه از روزگار هجران گفت
نشان يار سفر كرده از كه پرسم باز كه هر چه گفت بريد صبا پريشان گفت
من و مقام رضا بعد از اين و شكر رقيب كه دل بدرد تو خو كرد و ترك درمان گفت
به ياد كسي مي نگارم كه شمع جمع دوستان بود و چراغ محفل روحانيان. اويي كه در ناصيه اش حكايت مَجدِ مُجدد حوزه علميه دارالمومنين دزفول نبشته بود. صورت موزون و سيرت معصوم او روايت تاريخ شكوهمند چند صد ساله روحانيت آگاه و بصير اين ديار مي كرد. او اميد آينده حوزه دارالمومنين بود و به قبسي مي مانست كه شعله اميد به احياي دوباره شكوه گذشته را در دل روشن مي نمود. شيخ رضا از تبار صالحان بود و ميراث دار امينِ علم و عمل خاندان انصاري، تدبير شيوخ معزي و تعهد و تقواي امام جمعه فقيدمان آيت الله سيد مجدالدين قاضي دزفولي. اما آه از دست نامردمي هاي روزگار:
بلبلي خون دلي خورد و گلي حاصل كرد باد غيرت به بصدش خار پريشان دل كرد
آقا سيد علي! حضرتعالي بهتر از بنده ناچيز مي دانيد كه شيخ رضا از سويداي جان معتقد به توانايي فقه پاسخگو به پرسمان انسان معاصر بود؛ فقهي كه، داعيه دار تئوري اداره جامعه از گهواره تا گور است. او مي دانست كه به عنوان يك حوزوي، نمي تواند در برابر سرنوشت جامعه، لابشرط و بي تفاوت باشد. شاخصه هاي منحصر به فرد روحانيت و حوزه هاي شيعي را هماره در نظر داشت؛ «اجتهاد»، «جهاد»، «عقيده»، «استقلال» ... . از آنجا كه همه ما در اين چند ساله در دزفول دغدغه منديم، چون گه گاه با ايشان و ديگر دوستان سخن از ضرورت احياي دوباره مرجعيت/ زعامت محلي در دارالمومنين و اقصي نقاط بلاد اسلامي مي رفت، شيخ ناگفته هاي بسيار داشت. گاه سخن به آنجا مي كشيد كه: اگر چه «مرجعيت محلي» از سابقه و پيشينه اي ديرينه تر از «مرجعيت مطلق» و فراگير برخوردار است، اما در واقع از زمان اولين زعيم بلا منازع حوزات علميه جهان تشيع در نجف اشرف، حضرت شيخ اعظم انصاري(متوفي 1281 ق) كه مرجعيت مطلق نمود يافت، به نسبت تكامل، تمركز و گسترش سيطره مرجع واحد، زعامت و مرجعيت محلي رو به افول و ركود نهاده و ديگر دير زماني است كه مع الاسف نهاد اين نوع مرجعيت از رونق افتاده است. دير زماني است كه ديگر شاهد رجعت و بازگشت دوباره فضلاء و علماء و مجتهدان، از مراكز علميه مانند قم، به شهر و ديار خود نيستيم. دير زماني است كه به نسبت تجمع و ترافيك مراجع و مجتهدان مسلم در مراكز عمده ديني، ديگر اطراف و اكناف سرزمين هاي شيعي از وجود پر خير و بركت زعماي خير انديش خالي مانده است و بديهي است كه در چنين شرايطي چه آسيب ها و جفاها كه بر اسلام و مسلمين نمي رود؛
شمع فروزنده چو پنهان شود شب پَره بازيگر ميدان شود!
چه بسيار فقهايي كه روزگاري نه چندان دور، در حواشي سرزمين هاي شيعي، زنجيره اتصال علماي اعلام و مراكز ديني ـ علمي با بلاد اسلامي، بودند و بدين نحو حلقه حراست و حفاظت از كيان اسلام و مسلمين را متصل مي كردند. پس بي راهه نيست كه گفته شود: «اگر حوزه هاي علميه شهرستان ها تقويت شوند، بخش عظيمي از مشكلات ديني و مذهبي حل خواهد شد. در گذشته، در گوشه وكنار كشور، علماء و بزرگان حضور داشتند كه بايد دوباره به اين سمت حركت كنيم» (آيت الله مكارم شيرازي، اجلاسيه سالانه حوزه هاي علميه سراسر كشور، سال 1385، قم). البته ناگفته پيداست كه طرح احياي زعامت محلي به معناي پيگيري بحث ديرين تمركز يا عدم تمركز حوزه مرجعيت و فتوي ـ و بالطبع وجوب و يا عدم وجوب تقليد از اعلم ـ نيست؛ بلكه به معناي استمرار بخشي در ارتباط وثيق و پيوند مستقيم مردم با اولياي آئين است؛ چنانكه امام صادق در تفسير آيه «يا ايها الذين امنوا اصبروا و صابروا و رابطوا و اتقوا الله لعلكم تفلحون» (آل عمران: 200) به چند طريق، ارتباط با اولياء دين را تفسير اوليه «رابطوا» دانسته و فرمودند: «رابطوا علي الائمه»، «رابطوا الائمه» و «رابطوا امامكم» (تفسير البرهان، ج1، ص 334.). بي شك دسترسي آسان و پيوند مستقيم با زعماي ديني، از مصاديق بارز اين آيه شريفه است؛ خلأيي كه امروزه در دزفول و ديگر بلاد اسلامي مشهود است؛ و آقا شيخ رضا چه بسيار دل گفته ها كه در اين باره داشت و چه بسيار آرزوها كه در سر مي پروراند.
سيد جان! جميع دوستان، آقا شيخ رضا ابوالقاسمي پور را، به تعبير مقام معظم رهبري، نمونه بارز «رويش هاي مبارك انقلاب شكوهمند اسلامي» مي دانستند. «كيفيت» و به تعبير شيخ الرئيس بوعلي سينا، «عرض حيات» او بر طول زندگيش مي چربيد. او مجموعه خوبيها بود و عصاره زيبايي ها. اگر چه جوان بود و بي باك، اما به پيري مي مانست وارسته، با متانتي شگفت. لباس تقوا و زيور علم، وقاري جذّاب به او بخشيده بود. سنجيده گفتار بود و بي پيرايه در رفتار. سينه اي فراخ داشت و چهره اي گشاده و همواره تبسمي مليح بر گوشه لبانش نشته بود.
شيخ رضا مردمدار بود و شريعمدار. مردمداريش بر مدار اخلاق اسلامي مي گشت. جاذبه اي در حد اعلي و دافعه اي بنا به ضرورت داشت. بر تارك خدماتش اهتمام بليغ به امور جوانان مي درخشيد. جوان گرايي او، انسان را همواره شگفت زده مي كرد. اعتماد او به جوانان و اعتقاد جوانان به او در حوزه جغرافيايي «مسجد»، شگفت انگيز بود و رهاورد اين پيوند ميمون، نمايش الگويي عيني و ملموس از دبستان، مدرسه، دبيرستان و دانشگاه اسلامي بود. عمران و آبادي و حيات حقيقي مسجد را به ميزان فعاليت عقيدتي، فرهنگي، اجتماعي و آثار مسجد مي ديد؛ «انّما يعمر مساجد الله من آمن بالله»(توبه:18) و از اين روي، مأمن، مأوي و معراج او و خيل عظيمي از جوانان عاشق، پايگاه مقدس مسجد بود؛ لذا با هر كانون موازي مسجد مبارزه مي كرد؛ به ويژه با خانقاه كه ريشه در مكر دشمنان صلبي اهل بيت (ع) داشته و اصولاً در مقابل مسجد بنا شده بود.
خدايش بيامرزاد كه زبان گوياي دين بود و مرزبان بيدار آئين. روحي مهذّب، خودساخته، سرشار از ايمان و مملو از غيرت داشت. امير بيان (ع) در وصف پاسداران حقيقي دين مي فرمايد: «انّما المستحفظون لدين الله هم الذين اقاموا الدين و نصروه و حاطوه من جميع جوانبه؛ جز اين نيست كه حافظان دين الهي آنانند كه بر پايش مي دارند (حاكميت مي بخشند) و ياريش مي دهند و از همه جوانب مراقب آنند» (غررالحكم، ج 3، ص 95) و خدا خود شاهد است كه آن مرحوم از مصاديق اين كلام نوراني بود. مراقبه از دين و مرابطه از حدود آئين را وظيفه ذاتي روحانيت مي دانست. او هرگز جولان اراذل صوفيه و اوباش عمله فرماسونرها را در شهر جهاد و اجتهاد ـ دزفول ـ برنمي تافت و چون برخي دنيازدگان مصلحت كيش، دم نمي بست. همه ديديم كه شيخ راحل ما در وانفساي فتنه صوفيان در دزفول، چه مردانه با سلاح بيان و بنان به ميدان كارزار درآمد؛ چراكه فرمايش معصوم (ع) را فرمان مأموريت خود مي دانست كه فرمود: «اذا ظهرت البدع فليظهر العالم علمه؛ چون بدعت آشكار شود، بر عالم است كه دانش خود را آشكار كند» (بحارالانوار، ج 48، ص 252).
سيد بزرگوار! دوستان و شاگردان شيخ، هرگز بصيرت و غيرت او را از ياد نخواهند برد. از ياد نمي برند كه آن مرحوم نه تاب تحمل ك‍ژي ها داشت و نه سر سازش با معامله گران؛ و هيچ مصلحتي را مهمتر از حفظ كيان اسلام، نظام و رهبري نمي دانست. و هرگز از ياد نمي برند دريوزگي عده اي مدعي نام و گداي نان را كه در فضاي فضاحت بار فتنه صوفيان، به تكرار حماقت ابوموسي اشعري نشستند و فريب ائتلاف پنهان سكولارهاي پرده نشين و صوفيان بي دين را در اين شهر خوردند.آري هرگز فراموش نخواهيم كرد بصيرت و غيرت شيخ را آنگاه كه آشكارا عَلَم ضديت با آن ائتلاف شوم را برافراشت و پيكان پيكار با اهل بدعت را به دست گرفت؛ اگر چه معاندان چون هميشه، حربه اي جز تخريب و تهديد و فريب خوردگان راهي جز سرزنش شيخ بصير نيافتند؛ اما البته از آن هم طرفي نبستند، چراكه آقا شيخ رضا از زمره مجاهداني بود كه «يجاهدون في سبيل الله و لايخافون لومه لائم» (مائه: 4). او راهش مشخص و هدفش معلوم بود: زدودن آفات و احياي اموات اخلاقي و عقيدتي جامعه؛ و اين چيزي نبود جز رضاي حق تعالي كه «و ما تشاؤن الّا ان يشاء الله» (انسان: 30).
سيد عزيز! در اينجا كلمه اي قصار از دكتر علي شريعتي به يادم آمد كه گفت بود: «اين طلبه است كه عمر مسئوليت اجتماعيش با عمر حياتش يكي است و تا مرگ، مسئول افكار مردم است»؛ عالمان عاملي كه در پاسداشت «عقيده» و «جهاد» از نثار هستي خود نيز دريغ نمي كنند. در اين باره، كتاب «شهداء الفضيله» نوشته علامه نائيني، خود شاهد صادقي است بر ميزان مسئوليت پذيري روحانيت متعهد (كثر الله امثالهم) در طول تاريخ مظلومانه تشيع؛ كساني كه به تعبير امام خميني (س) شهادت ارث ايشان است: «شهادت ارثي است كه امثال اين شخصيت هاي عزيز از مواليان خود برده اند» (به مناسبت شهادت آيت الله سيد محمد باقر صدر، 2/2/1359)
برادر عزيز! بي شك مي دانم كه مي داني و مي دانند و يا خواهند دانست كه نقش برجسته حاج شيخ رضا ابوالقاسمي پور اعلي الله مقامه در هدايت گري، تنوير افكار عمومي و تطهير نفوس مستعد جوانان مومن دزفولي، هرگز از لوح ذهن و زبان و خاطر همشهريان باوفايش پاك شدني نيست كه «انّهم فتيه آمنوا بربهم و زدناهم هدي» (كهف: 18). و بر اين باورم كه اگر قباي «شهادت» را به بهاي جهاد في سبيل الله بر اندام كسي پوشند، بي شك آن برازنده قامت رشيد شهيد سعيد حجت الاسلام و المسلمين آقا شيخ رضا ابوالقاسمي پور و همسر باوفايش است؛ «مي گويم و مي آيمش از عهده برون»؛
مي گذرد کاروان، روي گل ارغوان قافله سالار آن، سرو شهيد جوان
در غم اين عاشقان، چشم فلک خونفشان داغ جدايي به دل، آتش حسرت بجان
و السلام عليهما يوم ولدا و يوم ماتا و يوم يبعثان حيّاً
برادر كوچك شما
سيد مجتبي مجاهديان
23/9/1387

زمان ثبت: 1387/10/02 15:58:56 زير موضوع: یادواره

کلیپ جدید شیخ رضا ابوالقاسمی پور با موضوع سخاوت مادرانه و تعجیل در فرج -آبان ماه

کليپ جديد شيخ رضا ابوالقاسمي پور با موضوع سخاوت مادرانه و تعجيل در فرج


از اينجا دانلود کنيدبا حجم 1.33 مگابايت

زمان ثبت: 1387/08/02 15:58:54 زير موضوع: سخنراني ها

کلیپ جدید شیخ رضا ابوالقاسمی پور با موضوع امام زمان)مولا( -آبان ماه

زمان ثبت: 1387/08/02 15:49:45 زير موضوع: سخنراني ها